Ganpati Aarti | Orginal Ganpati Aarti | Samarth Ramdas Swami Ganpati Aarti

समर्थ रामदास स्वामींनी लिहलेली गणपतीची प्रचलित आरती आपण म्हणतो
ती फ़क्त 2 कड़वी म्हटली जातात
पण मूळ आरती ७ कडव्यांची आहे
ती खालिलप्रमाणे आहे

सुखकर्ता दुःखहर्ता वार्ता विघ्नाची ।
नुरवी पुरवी प्रेम कृपा जयाची ॥
सर्वांगी सुंदर उटि शेंदुराची ।
कंठी झळके माळ मुक्ताफळांची ॥१॥
जय देव जय देव जय मंगलमूर्ती ।
दर्शनमात्रे मनकामना पुरती ॥ध्रु०॥

रत्नखचित फरा तुज गौरीकुमरा ।
चंदनाची उटी कुंकुमकेशरा ॥
हिरेजडीत मुकुुट शोभतो बरा ।
रुणझुणती नूपरें चरणीं घागरिया ॥ जय० ॥२॥

माथा मुकुट मणी कानी कुंडले ।
सोंड दोंदावरी शेंदुर चर्चिले ।।
नागबंद सोंड-दोंद मिराविले ।
विश्वरूप तया मोरयाचे देखिले ॥ जय० ॥३॥

चतुर्भुज गणराज बाही बाहुटे ।
खाजयाचे लाडू करुनी गोमटे ।।
सुवर्णाचे ताटी शर्करा घृत ।
अर्पी तो गणराज विघ्ने वारीतो ॥ जय० ॥४॥

छत्रे चामरे तुजला मिरविती ।
उंदीराचे वाहन तुजला गणपती ।।
ऐसा तु कलीयुगी सकळीक पाहसी ।
आनंदे भक्तासी प्रसन्न होसी ॥ जय० ॥५॥

ता ता धि मि किट धि मि किट नाचे गणपती ।
ईश्वर पार्वती कौतुक पाहती ।।
ताल मृदंग वीणा घोर उमटती ।
त्यांचे छंदे करुनी नाचे गणपती ॥ जय० ॥६॥

लंबोदर पीतांबर फणिवरबंधना ।
सरळ सोंड वक्रतुंड त्रिनयना ॥
दास रामाचा वाट पाहे सदना ।
संकटीं पावावें निर्वाणीं रक्षावें सुरवर वंदना
॥ जय ० ॥ ७ ॥

जय देव जय देव जय मंगलमूर्ती ।
दर्शनमात्रे मनकामना पुरती ॥॥

!!गणपती बाप्पा मोरया!!

The Abundance Principle | Best Whats app messages

One of the best whats app message:

Once a man got lost in a desert. The water in his flask had run out two days ago, and he was on his last legs. He knew that if he didn’t get some water soon, he would surely die. The man saw a small hut ahead of him. He thought it would be a mirage or maybe a hallucination, but having no other option, he moved toward it. As he got closer, he realized it was quite real. So he dragged his tired body to the door with the last of his strength.

The hut was not occupied and seemed like it had been abandoned for quite some time. The man entered into it, hoping against hope that he might find water inside.

His heart skipped a beat when he saw what was in the hut – a water hand pump…… It had a pipe going down through the floor, perhaps tapping a source of water deep under-ground.

He began working the hand pump, but no water came out. He kept at it and still nothing happened. Finally he gave up from exhaustion and frustration. He threw up his hands in despair. It looked as if he was going to die after all.

Then the man noticed a bottle in one corner of the hut. It was filled with water and corked up to prevent evaporation.

He uncorked the bottle and was about to gulp down the sweet life-giving water, when he noticed a piece of paper attached to it. Handwriting on the paper read : “Use this water to start the pump. Don’t forget to fill the bottle when you’re done.”

He had a dilemma. He could follow the instruction and pour the water into the pump, or he could ignore it and just drink the water.

What to do? If he let the water go into the pump, what assurance did he have that it would work? What if the pump malfunctioned? What if the pipe had a leak? What if the underground reservoir had long dried up?

But then… maybe the instruction was correct. Should he risk it? If it turned out to be false, he would be throwing away the last water he would ever see.

Hands trembling, he poured the water into the pump. Then he closed his eyes, said a prayer, and started working the pump.

He heard a gurgling sound, and then water came gushing out, more than he could possibly use. He luxuriated in the cool and refreshing stream. He was going to live!

After drinking his fill and feeling much better, he looked around the hut. He found a pencil and a map of the region. The map showed that he was still far away from civilization, but at least now he knew where he was and which direction to go.

He filled his flask for the journey ahead. He also filled the bottle and put the cork back in. Before leaving the hut, he added his own writing below the instruction: “Believe me, it works!”

_This story is all about life_. – The Morals

It teaches us that *_We must_ GIVE _before We can_ RECEIVE _Abundantly_*.

More importantly, it also teaches that *FAITH _plays an important role in_ GIVING*.

The man did not know if his action would be rewarded, but he proceeded regardless. *_Without knowing what to expect, he made a_ Leap of Faith*.

Water in this story represents the *Good things in Life* – something that brings a _*smile to your face*_. It can be _Intangible Knowledge_ or it can represent _Money, Love, Family, Friendship, Happiness, Respect, or any number of other things you Value_ – *Whatever it is that you would like to get out of life* – that’s water.

The water pump represents the _*Workings of the Karmic Mechanism*.

Give it some *”Water”* to *Work with*, and it will *RETURN _far more than you put

Jejuri | Jejuri and Morgoan | Trip to Jejuri


Jejuri temple is dedicated to Khandoba, also known as Mhalsakant or Malhari Martand or Mylaralinga.Khandoba is regarded as the ‘God of Jejuri’ and is held in great reverence by the Dhangars, one of the oldest tribes in India.
Distance from Pune to Jejuri:
Distance from Pune to Jejuri is around 50 km. It is situated on Pune Pandharpur highway.

Duration Of Stay:
Min: 3 to 4 hrs enough to visit this place.
Max: 1 day

Route and time taken to reach Jejuri:
It takes 1 -1.5 hr to reach from Pune.

How to reach jejuri
Take Solapur highway
Drive up to Hadapsar and take right turn to Saswad.
On the way to Saswad, you have to cross Dive ghat.
From Saswad, take road to Jejuri.


Spots to visit:
-Jejuri Temple
-Kadepathar Jejuri
-Morgoan Temple (20 km)

Jejuri is very well known for Lord Khandoba. It is situated around 50 km from Pune on Pune Pandharpur highway.
Khandoba temple is situated at the top of the hill. The best season to go there is the winter. There are stairs to reach there from the bottom of the hill. The temple is almost covered in yellow colour because of turmeric. Temple is surrounded by wall which have windows from which you could see beautiful scenary from all sides.This is must visit place if you are thinking of visiting the temples around Pune. Everyone circles the temple, waits patiently in line for their turn. And during all of that, hundreds of pounds of turmeric is flung in the air all around you
while everyone shouts, “Yelkot, Yelkot, Jai Malhaar.”

Morgoan Temple:

Shri Mayureshwar ,Morgaon is associated with Sant Shri Moraya Gosavi. It is mentioned the temple is dated sometime in 17th century. The presence of a Nandi(bull, vahana of Shri Mahadev) is noteworthy here. Not too far from Jejuri (20 KMs), so once can visit both places in a day.

Check this link Morgoan Temple

Thinks to Remember:
– Try to wear normal clothes while visiting as there are chances of your clothes getting harmed by turmeric powder.
– You will need to stand 1-2 hours in the queue. VIP passes for 50 rs. are also available.

Dhyan Chand Story | Major Dhyan Chand and Hitler’s story | ध्यानचंद

आज २९ ऑगस्ट, ध्यान चंदचा जन्मदिवस भारताचा राष्ट्रीय खेळ दिवस म्हणून साजरा केला जातो. त्यानिम्मित ध्यानचंदची एक गोष्ट.

१९३६, ध्यानचंद- हिटलर भेट

पारतंत्र्यात खितपत पडलेल्या बहुसंख्य हिंदुस्थानी जनतेकरिता कुठल्याही वर्षातील एखाद्या सामान्य दिवसा प्रमाणेच हाही एक दिवस होता.

परंतु हॉकी या खेळामध्ये जागतिक स्तरावर याच दिवशी भारताचे नाव सुवर्णाक्षरांनी कोरून ठेवले जाणार होते.

त्या वर्षीचे जागतिक ऑलीम्पिक खेळ जर्मनीत साजरे होत होते. स्वत:च्या मनगटाच्या जोरावर हिंदुस्थानी चमू अंतिम फेरीपर्यंत पोहोचला होता.

आता गाठ होती बलाढ्य जर्मन संघाशी.

त्यांचीच खेळपट्टी, त्यांचाच देश आणि त्यांचेच प्रेक्षक.

शिवाय जर्मनीचा सर्वेसर्वा अडॉल्फ हिटलर आपल्या टीमला उत्तेजन देण्यासाठी स्वत: जातीने हजर असणार, असे कळले होते.

याप्रमाणे जर्मन खेळाडूं करिता सर्व परिस्थिती अत्यंत अनुकूल होती आणि त्यामुळे त्यांना आणखी एक सुवर्ण पदक खिशात टाकल्यासारखेच वाटत होते.

खेळाला सुरुवात झाली.

मैदानाच्या मध्यभागी चरखा असलेल्या तिरंग्याला आपल्या खेळाडूंनी वंदन केले
आणि वंदे मातरम् या गीताचे गायन केले.

स्टेडीयम प्रेक्षकांनी खचाखच भरले होते. फ्युरर आणि त्याचे अनेक सेनापती प्रेक्षकांत बसलेले दिसत होते.

पहिल्या अर्ध्या वेळाचा खेळ संपला, तेव्हा एका गोलने हिंदुस्थानची सरशी झालेली होती.

जर्मनीची बलाढ्य टीम एकही गोल करू शकली नव्हती.

दुसऱ्या भागाच्या खेळाला सुरुवात झाली. परंतु आता हिंदुस्थानी खेळाडू मैदानावर घसरून सटासट पालथे पडू लागले;
कारण पहिल्या भागातील हिंदुस्थानी खेळाडूंचा आवेशपूर्ण आणि चपळ खेळ बघून जर्मन कोचच्या पोटात गोळा आला आणि आता पराभव अटळ आहे, हे त्याने ओळखले.

मधल्या वेळात जर्मन कोचने मैदानात सर्वत्र पाणी शिंपडण्याची व्यवस्था केली.

हिंदुस्थानी खेळाडू कॅन्व्हासचे निकृष्ठ दर्जाचे सामान्य बूट घालून खेळत होते.

ओल्या मैदानात ते एकेक करून भुईसपाट होऊ लागले.

जर्मन खेळाडूंचे बूट उत्कृष्ठ दर्जाचे होते व त्यामुळे ओल्या मैदानाचा त्यांच्या खेळावर फारसा परिणाम झाला नाही.

सामना हिंदुस्थानी खेळाडूंच्या हातून निसटतो की काय, असे वाटू लागले.आपल्या संघाचे नेतृत्व करीत होता ध्यान चंद.

आपला खेळ का खराब होत आहे, हे त्याच्या लगेच लक्ष्यात आले.

त्याने कॅन्व्हासचे बूट काढून फेकून दिले आणि अनवाणीच खेळायला सुरुवात केली.

ध्यान चंदने जबरदस्त चढाई सुरू केली आणि क्षणार्धात खेळाचा रंग पालटला.

आठास एक असा आपण सामना जिंकला.

आठांपैकी सहा गोल तर ध्यान चंदनेच लगावले होते.

जर्मन चमूची जर्मनीतच जर्मन प्रेक्षकांसमोर नाचक्की झाली.

सुवर्ण पदक हिंदुस्थानने हिसकावून घेतले.

हिटलरला आपल्या टीमचा पराभव सहन झाला नाही.

तो आणि त्याचे सेनापती पाय आपटीत क्रुद्ध होऊन स्टेडीयममधून चालते झाले.

त्याच दिवशी सायंकाळी हिटलरच्या कचेरीतून तातडीचा संदेश आला.

फ्युररने ध्यान चंदला भेटीसाठी बोलाविले होते.

ध्यान चंद आणि इतर हिंदुस्थानी खेळाडू अत्यंत अस्वस्थ झाले.

जर्मनीचा ऑलीम्पिक हॉकीमधील पराभव हिटलरला फार लागून राहिला आहे, हे सर्वांनाच माहीत होते.

जखमी सिंहाच्या गुहेतून ध्यान चंद सुखरूप माघारी येईल की नाही, याची सर्वांनाच काळजी वाटत होती.

त्या रात्री कोणालाच नीट झोप लागली नाही.

दुसऱ्या दिवशी सकाळीच ध्यान चंदला हिटलरसमोर उभे करण्यात आले.

सव्वापाच फूट उंचीच्या आणि किरकोळ शरीरयष्टीच्या त्या तरुणाला बघून फ्युररला नवल वाटले.

त्याने ध्यान चंदच्या भिकार कॅनव्हास बुटांकडे एक नजर टाकली आणि गुर्मीतच विचारले:

‘हे तरुण माणसा, तू हॉकी तर उत्तमच खेळतोस.
पण त्याशिवाय आणखी काही काम करतोस का?’

‘होय सर, मी हिंदुस्थानी सैन्यात आहे’,
ध्यान चंद म्हणाला.

हिटलर: ‘सैन्यात तू कोणत्या पदावर आहेस?’.

‘लान्स नाईक, सर’, ध्यान चंद उत्तरला.

‘सोडून दे इंडियन आर्मी, सोडून दे हिंदुस्थान आणि जर्मन नागरिक हो. आमच्या बाजूने हॉकी खेळत जा. मी तुला जर्मन सैन्यात बडा अधिकारी बनवतो’: हिटलर.

हिटलरचे हे बोलणे ऐकून ध्यान चंद बुचकळ्यात पडला.

मातृभूमीला अंतर देण्याची कल्पनाही त्याला सहन होणे शक्य नव्हते.

तो सच्चा देशभक्त होता. परंतु हिटलरचा प्रस्ताव नाकारणे म्हणजे प्रत्यक्ष यमधर्माला आव्हान देणे होय, हे त्याला माहीत होते. पण तो सच्चा सैनिक मरणाला घाबरत नव्हता. त्याने शुद्ध हिंदी भाषेत उत्तर दिले: ‘क्षमा असावी, सर.

ते शक्य नाही.

माझे माझ्या मातृभूमीवर प्राणापलीकडे प्रेम आहे’.

(या ठिकाणी मला संभाजी महाराजांनी औरंगजेबाला दिलेले सडेतोड उत्तर आठवते: ‘स्वधर्मे मरणम् श्रेय: | परधर्मो भयावह: || ).

हे सर्व होत असताना हिटलरचे अनेक सैनिकी अधिकारी तेथे होते.

उद्दामपणे हिटलरला नकार देणाऱ्या या तरुणाचे आता काय होणार, या विचाराने ते अस्वस्थ झाले.

परंतु हिटलर इतकेच म्हणाला:
‘जा, पड खितपत. तुझी मर्जी’.

नंतर हिटलर खाडखाड बूट वाजवत निघून गेला.

ध्यान चंदने पाठोपाठ तीन ऑलीम्पिक खेळांत (१९२८, १९३२ व १९३६) भारताला सुवर्ण पदके मिळवून दिली.

त्या कामगिरीकरिता पद्मभूषण हा सन्मान देऊन भारत सरकारने ध्यान चंदचा १९५६ साली सन्मान केला.